Najczęstsze pytania
Wybierz, dla kogo szukasz odpowiedzi
Pytania od osób uzależnionych
Tak – całkowicie. Nikt nie może przymusić Cię do przyjazdu ani do pozostania. W każdej chwili możesz podjąć decyzję o opuszczeniu ośrodka. Dobrowolność to jedna z czterech fundamentalnych zasad, na których opiera się nasz program. Jednocześnie wiemy z doświadczenia, że decyzja o zostaniu – nawet w trudnych chwilach – jest często momentem przełomowym w procesie zdrowienia.
Program przewidziany jest na 12 miesięcy pobytu– o zakończeniu leczenia decydujesz wspólnie z kadrą merytoryczną placówki, przy wsparciu i ocenie członków społeczności terapeutycznej kiedy jesteś na to gotowy. Orientacyjnie: nowicjat trwa około 2 miesięcy, etap domownika to średnio 8–10 miesięcy, a etap monarowca – od momentu uzyskania statusu do wyjścia. Łącznie większość osób spędza w ośrodku około 1 roku, choć bywa krócej i dłużej.
Leczenie jest bezpłatne dla pacjenta – finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Potrzebujesz skierowania od lekarza (psychiatry, lekarza rodzinnego, lekarza z poradni uzależnień lub oddziału detoksykacyjnego).
Skierowanie musi zawierać rozpoznanie z zakresu F11.2–F19.2 (uzależnienie od substancji psychoaktywnych) – z wyłączeniem F17, czyli nikotyny. Może je wystawić psychiatra, lekarz rodzinny, lekarz z poradni leczenia uzależnień lub lekarz z oddziału detoksykacyjnego. Konieczny na skierowaniu kod naszej placówki tj. 4750.
Jeśli nie masz skierowania i nie wiesz, jak je uzyskać – zadzwoń do nas. Chętnie podpowiemy, gdzie się zgłosić.
Nie jest to formalny wymóg, ale zalecane jest, by przed przyjazdem zakończyć detoksykację. Skierowanie z oddziału detoksykacyjnego jest jedną z akceptowanych form. Jeśli nie wiesz, jak to zorganizować, skontaktuj się z nami – pomożemy ustalić kolejne kroki.
Dzień zaczyna się o 7:00 pobudką i porannym biegiem. Po śniadaniu odbywa się zebranie całej społeczności. Przez większą część dnia trwają terapie grupowe i praca na rzecz ośrodka – w zależności od dnia tygodnia. Po południu czas na terapie indywidualne, zajęcia sportowe lub czas wolny. Wieczorami – spotkania grupy lub społeczności. Harmonogram jest jasny i przewidywalny – to celowy element terapii, który pomaga odbudować zdrowy rytm.
To metoda leczenia, w której sam fakt wspólnego życia jest narzędziem terapeutycznym. Wszyscy mieszkańcy – nowi i doświadczeni – tworzą wspólnotę, która żyje według jasnych zasad, wzajemnie się wspiera i wzajemnie się rozlicza. Nie terapeuta mówi Ci, co robisz źle – mówi to często ktoś, kto sam był w Twoim miejscu kilka miesięcy wcześniej. To działa.
Tak – praca na rzecz ośrodka jest ważną częścią programu. Nie chodzi tu o karę ani o darmową siłę roboczą – praca uczy odpowiedzialności, punktualności, współpracy i radzenia sobie z frustracją. Zdobywanie nowych umiejętności i widzenie efektów własnej pracy realnie podnosi samoocenę. Rodzaj i zakres pracy zależy od etapu leczenia.
To zależy od etapu leczenia:
- Nowicjusz – brak przepustek, ograniczone kontakty zewnętrzne (potrzebujesz czasu na aklimatyzację i skupienie), możliwy kontakt telefoniczny z bliskimi oraz odwiedziny co drugi tydzień (sobota lub niedziela)
- Domownik – możesz wychodzić na teren Sokolnik, początkowo z osoba towarzyszącą, masz możliwość kontaktów telefonicznych, odbywać przepustki do domu (początkowo z opiekunem) po 6 miesiącach pobytu, odwiedziny co drugi tydzień (sobota lub niedziela)
- Monarowiec – możesz opuszczać ośrodek swobodniej, informując społeczność; przepustki ustalasz z terapeutą, masz możliwość kontaktów telefonicznych, odwiedziny po ustaleniu z kadrą merytoryczną placówki.
Cztery zasady są bezwzględne i nie mają wyjątków:
- Zakaz używania alkoholu i narkotyków
- Zakaz agresji (fizycznej i psychicznej)
- Zakaz nawiązywania relacji seksualnych na terenie ośrodka
- Pobyt jest dobrowolny – nikt nie jest tu przetrzymywany
Wszyscy mieszkańcy są regularnie sprawdzani pod kątem abstynencji – niezależnie od etapu i stażu. To nie jest kwestia zaufania do konkretnej osoby, lecz zasada chroniąca całą społeczność.
Tak – każdy pacjent uczestniczy w cotygodniowej sesji indywidualnej (60 minut) z przydzielonym terapeutą. Terapia prowadzona jest głównie w nurcie behawioralno-poznawczym. Oprócz tego codziennie odbywają się zajęcia w grupie terapeutycznej.
Złamanie abstynencji to sytuacja poważna, skutkuje rozwiązaniem kontraktu terapeutycznego. Każda taka sytuacja jest omawiana przez społeczność i kadrę. Kryzys może być punktem zwrotnym, a nie końcem drogi. Ważne jest, co się z nim zrobi. Pomagamy wskazać zalecane placówki celem dalszej walki o zdrowie.
Nie. Absolwenci ośrodka – Neofici – mogą odwiedzać ośrodek i uczestniczyć w jego życiu. Stowarzyszenie MONAR prowadzi hostel dla osób po leczeniu stacjonarnym w Łodzi – z opieką terapeutyczną i pomocą w powrocie do samodzielności.
Współpracujemy ściśle także z Fundacją Arka, która w swojej ofercie posiada także hostele dla osób, które ukończyły leczenie w ośrodku stacjonarnym. Jeśli tylko zechcesz pomożemy Ci rozpocząć kolejny etap zdrowienia w programie postrehabilitacyjnym. Fundacja Arka posiada hostel na terenie miasta Zgierza i Łodzi.
Pytania od rodzin i bliskich
Wiesz, że ktoś bliski ma problem z uzależnieniem, ale nie wiesz, co możesz zrobić? Te pytania zadają najczęściej rodzice, partnerzy i rodzeństwo osób leczących się w ośrodku.
To jedno z najtrudniejszych doświadczeń dla rodzin. Nie możesz przymusić kogoś dorosłego do leczenia – i nawet gdybyś mógł, przymus rzadko przynosi trwałe efekty. Możesz natomiast:
- Rozmawiać spokojnie i bez oskarżeń o tym, co widzisz i jak się czujesz
- Przestać chronić bliskiego przed konsekwencjami jego zachowania (tzw. współuzależnienie)
- Skontaktować się z nami – pomożemy Ci znaleźć właściwe słowa i podejście
- Zadbać też o siebie – szukaj wsparcia w poradni dla rodzin osób uzależnionych
Motywacja do leczenia często rodzi się stopniowo. Twoja konsekwentna, spokojna postawa ma znaczenie, nawet jeśli na razie nie widać efektów.
Możesz pomóc w kilku konkretnych krokach:
- Towarzyszyć w wizycie u lekarza po skierowanie (psychiatra, lekarz rodzinny lub poradnia uzależnień)
- Zadzwonić do ośrodka razem z bliskim lub w jego imieniu, żeby zapytać o miejsca
- Pomóc w logistyce przyjazdu – transport, spakowanie rzeczy
- Wesprzeć emocjonalnie w dniu wyjazdu, nie minimalizując ani nie dramatyzując
To zależy od etapu leczenia bliskiej osoby. Nowicjusze po pierwszych dwóch tygodniach pobytu mają prawo do odwiedzin osób bliskich ( w sobotę lub niedzielę ). Domownicy i Monarowcy mogą utrzymywać kontakty z rodziną, a przepustki do domu są możliwe po spełnieniu warunków programu. Szczegóły najlepiej ustalić bezpośrednio z terapeutą prowadzącym.
Na etapie nowicjatu kontakty z zewnętrznym środowiskiem są ograniczone – to celowe, by nowy pacjent miał czas skupić się na życiu w ośrodku. Z czasem kontakty stają się coraz swobodniejsze. Najlepiej ustalić zasady z terapeutą prowadzącym – on najlepiej wie, co w danym momencie leczenia jest pomocne, a co mogłoby zakłócić postępy.
Kontakt telefoniczny z bliskim przebywającym w ośrodku możliwy jest od początku jego pobytu. Pierwsze odwiedziny po dwóch tygodniach pobytu.
Program terapeutyczny podzielony jest na etapy i realizowany jest w okresie 12 miesięcy pobytu pobyt. Zakończenie terapii omawiane jest przez zespół terapeutyczny oraz członków społeczności terapeutycznej, gotowość pacjenta i termin zakończenia leczenia zależy od postępów w terapii.
Informacje o postępach pacjenta objęte są tajemnicą terapeutyczną. Kadra może kontaktować się z rodziną wyłącznie za zgodą pacjenta. Jeśli Twój bliski wyrazi taką zgodę, terapeuta prowadzący może przekazać ogólne informacje o jego stanie. Zachęcamy też do korzystania z możliwości rozmów z bliskim – gdy etap leczenia na to pozwala.
Leczenie jest dobrowolne i każdy może je zakończyć w dowolnym momencie. Jeśli Twój bliski wróci do domu przed ukończeniem programu, nie oznacza to, że wszystko stracone. Wiele osób wraca do leczenia po pewnym czasie. Ważne, żebyś jako rodzina nie brał na siebie odpowiedzialności za jego decyzje – i żebyś szukał wsparcia dla siebie.
Program terapeutyczny podzielony jest na etapy i realizowany jest w okresie 12 miesięcy pobytu pobyt. Zakończenie terapii omawiane jest przez zespół terapeutyczny oraz członków społeczności terapeutycznej, gotowość pacjenta i termin zakończenia leczenia zależy od postępów w terapii.
Tak, ale w ograniczonym zakresie. Ośrodek leczy dorosłych, a naszym głównym celem jest ich usamodzielnienie – niekoniecznie powrót do rodziny. Praca z rodziną prowadzona jest na wyraźne życzenie pacjenta i opiera się na realnych, bieżących potrzebach. Jeśli chcesz porozmawiać z terapeutą – możesz nas zapytać, czy i kiedy jest to możliwe.
To pytanie, które rzadko pada – a jest jednym z ważniejszych. Życie z osobą uzależnioną przez miesiące lub lata zostawia ślad. Warto w tym czasie:
- Skonsultować się z psychologiem lub terapeutą dla siebie
- Uczestniczyć w grupach wsparcia dla rodzin osób uzależnionych (np. Al-Anon)
- Pracować nad własnym poczuciem sprawczości i granicami
- Nie czekać biernie – zadbać o własne życie niezależnie od postępów bliskiego
Zdrowie bliskiego nie jest w Twoich rękach. Twoje – już tak.
Współuzależnienie to wzorzec zachowań, w którym bliscy osoby uzależnionej – nieświadomie – podtrzymują nałóg: chroniąc uzależnionego przed konsekwencjami, kłamiąc w jego imieniu, rezygnując z własnych potrzeb. Jeśli życie wokół uzależnienia bliskiej osoby stało się centrum Twojego świata – warto porozmawiać ze specjalistą. To nie jest wstyd, to bardzo ludzka i częsta reakcja.